Powinnam?

Dotykasz strun jak przez kalkę\nOdbija się szum, twoje palce\nŁagodnie mnie pieką, rozlewa się mleko\nI znów wszystko jedno, wszystko jedno\nCzy czeka mnie deszcz, bynajmniej\nWidzę jak przez mgłe naszą Narnie\nPoczuję się lepiej, wtulając się w ciebie\nTo chyba jest sedno, moje sedno\nPowinnam być jak wszyscy ci\nCo tak radzą dumnie, gdy im mówię co u mnie\nWciąż mówią, że potencjał jest\nAle trzeba ci ludzi by go dobrze obudzić\nPowinnam być jak wszyscy ci\nCo mi nieba uchylą by dobrze mi było\nPowinnam znać na pamięć was\nAle może ja nie chce\nI jak grzyby po deszczu wyrastają kompleksy\nI choć wcale mi nie wstyd zatopione mam rzęsy\nBiorę kolejne kęsy, ale smak raczej mętny\nI znowu dzień, ten głupi pośpiech\nZagłusza znów dźwięk, swoich potrzeb\nI w słońca rozkwicie, uparcie i skrycie\nSpróbuje wziąć oddech, biorę oddech\nPowinnam być jak wszyscy ci\nCo tak radzą dumnie, gdy im mówię co u mnie\nWciąż mówią, że potencjał jest\nAle trzeba ci ludzi by go dobrze obudzić\nPowinnam być jak wszyscy ci\nCo mi nieba uchylą byle dobrze mi było\nPowinnam znać na pamięć was\nI jak grzyby po deszczu wyrastają kompleksy\nI choć wcale mi nie wstyd zatopione mam rzęsy\nBiorę kolejne kęsy, ale smak raczej mętny\nI zawiłe zakręty, te zawiłe zakręty\nI jak grzyby po deszczu wyrastają kompleksy\nI choć wcale mi nie wstyd zatopione mam rzęsy\nBiorę kolejne kęsy, ale smak raczej mętny\nI zawiłe zakręty, te zawiłe zakręty